Dagelijks 3 lichtjes verkocht: "Maak werk van fietsautomaten in de drukste stations"
In de fietsenstallingen onder De Krook onder de Sint-Michielsbrug (Graslei) kunnen fietsers dag en nacht terecht bij een ‘Fiets-O-Mat’.
Dat gemeenteraadsleden in Gent “steeds meer vragen stellen”, zo klinkt het in een recent persbericht van de stad. De cijfers worden er netjes bij gezet, de zucht vanuit de administratie ook.
Ik lees dat met een dubbel gevoel. Niet alleen omdat ik me aangesproken voel, maar omdat deze framing iets essentieels mist: waarom die vragen er zijn. Raadsleden stelt geen vragen uit sport of verveling, maar wel uit noodzaak.
Wie de cijfers bekijkt, ziet dat ik het afgelopen jaar inderdaad veel vragen stelde. Dat is geen ereteken, maar een symptoom. Een symptoom van een bestuur waar beslissingen vaak genomen worden zonder dat de gemeenteraad - en dus de Gentenaar - voldoende inzage krijgt in het hoe en het waarom.
Vragen zijn geen last, maar een signaal
In een gezonde lokale democratie is het initiatiefrecht geen administratieve last, maar een waarschuwingslampje. Als het aantal vragen stijgt, dan is dat geen bewijs dat raadsleden “overactief” zijn, maar dat informatie niet spontaan gedeeld wordt. Als beleidskeuzes helder worden uitgelegd, dossiers volledig zijn en antwoorden proactief worden gegeven, dan daalt het aantal vragen vanzelf. Transparantie werkt verlichtend - ook voor de administratie.
Burgers die problemen ervaren vinden steeds vaker hun weg naar gemeenteraadsleden. Die evolutie kan democratisch gezien alleen maar positief genoemd worden. Voor elke schriftelijke vraag die ik stel, verwijs ik een veelvoud aan mensen door naar GentInfo of de bevoegde dienst of schepen. Maar wat als ze daar geen of een onvolledig antwoord ontvangen?
Oppositie zonder inzage is decoratie
Voor de oppositie is het initiatiefrecht geen luxe-instrument, maar vaak het enige middel om zicht te krijgen op het beleid en de gemaakte keuzes. Zonder schriftelijke vragen, zonder inzagerechten, zonder doorvragen in de gemeenteraad, blijft de oppositie hangen in samenvattingen en persberichten.
En laat ons eerlijk zijn: een gemeenteraad waar enkel (een deeltje van) de meerderheid écht weet wat er speelt, is geen controlerend orgaan meer, maar een applausmachine. Dat kan niet de bedoeling zijn.
Over werkdruk en politieke keuzes
Er wordt gewezen op de werkdruk bij de administratie. Dat is een reëel punt, en dat moeten we ernstig nemen. Maar laat ons dan ook het volledige plaatje schetsen.
Gent telt vandaag om en bij de 70 kabinetsmedewerkers. Op het politieke apparaat is er in de meerjarenbegroting duidelijk niet bespaard. Dat is een bewuste keuze geweest van het bestuur. Dan is het moeilijk uit te leggen dat het beantwoorden van vragen van verkozen raadsleden plots als een probleem wordt gezien. Als er middelen zijn voor communicatie, strategie en kabinetten, dan moeten er ook middelen zijn voor democratische controle.
Minder vragen? Dat kan. Meer openheid ook.
Wie écht minder vragen wil, hoeft oppositieleden niet te wijzen op statistieken. De oplossing is eenvoudiger — en tegelijk moeilijker: meer open dossiers, betere toelichting, snellere en volledige antwoorden, en een cultuur van delen in plaats van afschermen.
Tot die dag blijft vragen stellen geen keuze, maar een plicht. Voor mij, en voor elke Gentenaar die recht heeft op een bestuur dat uitlegt wat het doet - en waarom. Transparantie geen last, maar de kern van lokale democratie.
Foto: Eduard Delputte